Nijland: "Wilde niemand naast me, die kregen blauwe schouders"

"Niet mijn levenswerk, maar wel een beetje wat we met zijn allen hebben opgebouwd", reageert hij op de vraag of hij zijn levenswerk zag afbrokkelen. "Je moet dan eigenlijk binnen één, twee jaar terugkeren. Het is knap van Dick Lukkien en zijn mannen dat dit wél lukte. In de Eerste Divisie zat het stadion ook vol, dat was fantastisch, maar dat is één jaar leuk, niet langer. De FC heeft een goed seizoen gehad en er is met Frank van Mosselveld en nu ook Mo Allach weer rust en duidelijkheid in de organisatie. De kilheid is verdwenen."

Bij zijn afscheid zei hij dat hij zich niet meer heel veel met de club ging bemoeien. "Dat is niet helemaal gelukt, hè? Daar moet ik eerlijk in zijn", reageert hij. "Maar ik denk ook dat ik mijn opvolgers niet al te zeer voor de voeten heb gelopen. Wél heb ik met Frank van Mosselveld een beter contact dan ik met Wouter Gudde had. Op commercieel vlak heb ik op de achtergrond mijn steentje kunnen bijdragen. Dat netwerk heb ik natuurlijk en Frank nog niet direct. Ik ben en blijf natuurlijk enorm bij FC Groningen betrokken. Ik heb er twee stoelen voor het leven en als ik kan, ben ik er."

Als Nijland wordt gevraagd wat hij nu anders zou doen, is hij duidelijk. "Nou, ik zou me niet meer zoveel met het voetbal bemoeien. Bij FC Groningen was dit zo gegroeid omdat Henk Veldmate en ik een goed team waren. Henk was de voetbalman, één van de beste voetbalkenners van Nederland. Een timmermansoog als het gaat om het herkennen van talent. Ik was de onderhandelaar met clubs en zaakwaarnemers, daar was ik goed in."

"Ik zou me denk ik ook niet meer zo snel in de catacomben en langs het veld laten zien. Dat deed ik bij Groningen wel na wedstrijden en nu denk ik weleens: jonge, jonge, jonge, dat had wel minder gekund, Hans. Maar ik was natuurlijk enorm emotioneel. Er wilde ook nooit iemand naast me zitten, die kregen blauwe schouders, zo gingen mijn armen tekeer. Toen we de beker wonnen, liep ik drie ererondes in De Kuip, waarop Johan Derksen zei: “Nijland, die ouwe trompettist, laat hem even normaal doen”. Had-ie natuurlijk gelijk in, dat zou ik nu denk ik anders doen", besluit hij.